Bij melding hiervan hebben we terstond een andere kamer gekregen. Dus midden in nacht maar verhuizen.

           
Op dinsdag 16 september zijn we dan maar gaan uitwaaien bij het forte dos Reis Magos in Natal.
In de kapel op de binnenplaats werd op Kerstmis 1599 de eerste mis opgedragen. Hieraan dankt Natal (Kerstmis) zijn naam. Dit fort is ook bewoond geweest door de Nederlandse bezetters.

Omdat de geplande excursie van onze reisorganisatie niet doorging, i.v.m. een te weinig animo, hebben woensdag 17 september Michel Burgess nogmaals geprobeerd te bellen en ja waarachtig het lukte. Vandaag had hij nog geen tijd maar de volgende dagen wel.

We hebben met een andere taxichauffeur Natal nogmaals verkent. Deze taxichauffeur kende de bezienswaardigheden van zijn eigen stad niet dus het werd een zoekplaatje. Maar het is toch goed gekomen zoals je aan de foto's kunt zien. We hebben o.a. bezocht: Galeria de Arte ,Alberto Maranhão theater, Felipe Camarão Palace en een Kathedraal. Ook hebben we een archeologisch museum bezocht waar we niet mochten fotograferen.

Galeria de Arte Alberto Maranhão theater

Felipe Camarão Palace  Kathedraal


Bij thuiskomst in het hotel vonden we een  kaart van Michel.

  


Hij zou ons om 8 uur komen opzoeken en afspraken maken. Hij was stipt op tijd en we hebben met hem heerlijk van gedachten kunnen wisselen. Alles was mogelijk en zelfs tegen een redelijke prijs.  Van toen af is alles anders geworden! Een Nederlands sprekende gids die de omgeving en attracties op zijn duimpje kende.

Een op maat gesneden excursie voor twee personen. GEWELDIG!
De volgende morgen donderdag 18 september vertrokken we om 8.00 uur via de binnenlanden en de kustlijn naar Pipa.



Op een van de smalle wegjes op een brug, stopte Michel. Links van de rivier stond een restaurant waar een bordes boven de rivier was gebouwd. Een prachtig uitzicht over de rivier dus. Een bijkomstigheid was dat in de rivier krokodillen leefden.

Aan de andere zijde van de brug werd de rivier breder. Hier lagen verschillende vissersbootjes aangemeerd.

Ook was een visser met een werpnet aan het vissen.
 

 Een eind verder was weer een bezienswaardigheid. Een mooie aanblik aan de kant van de oceaan naar een verder gelegen strand.

Zo ging het als maar door tot we in een zanderig gebied aankwamen. Een paar huisjes stonden hier. Aan de rand van het water stond een gammel huisje waar de vissers hun buit aan het bekijken waren. Wat hun lekker vonden was voor ons niet om aan te zien. Michel had hier een keer overnacht en kende dus de mensen. Na wat heen en weer gepraat, wij verstonden er geen bal van, zijn we weer verder gegaan.
  
Aan de kant van een dorp, naast de oceaan, stond een klein kerkje met een paar hele mooie woningen. Heel pittoresk.

Na weer een eindje rijden zagen we aan de rand van een weg een huisje met een grote veranda..
Michel parkeerde ernaast. Op de veranda zaten twee dames te handwerken. Diverse hand bewerkte kleden hingen aan het plafond. Een van de dames liet ons haar collectie zien. Allemaal gekantkloste en bewerkte kleedjes. Heel mooi en echt handwerk.

 
Even later kwamen we in een dorp aan en Michel wist niet welke kant hij uit moest. Links of rechts.
Wij waren in een armzalige straat, maar door zijn eenvoud en de kleuren van de woningen was het een bezienswaardigheid. Een paar opgeschoten knapen, die voor een van de huizen stonden hebben hem de weg gewezen.

Maar ocharmen waar we toen terecht kwamen.
Het was de moeite waard maar we konden niet verder of we hadden op de ezel moeten stappen.

Bij een volgend aangekomen stadje, Nizia Floresta, hebben we even over een plaatselijke markt gelopen. Michel bood ons daar een drankje aan uit bamboe geperst. De Brazilianen vinden dat heerlijk, maar wij vonden er niets aan.

Even later kwamen we op een het centrale plein en daar stond een hele oude dikke boom, baobá. De bezienswaardigheid van de stad.
 
Aan de andere zijde van het plein was weer een heel mooie kerk te zien.

Aan de achterzijde waren twee openbare toiletten die men juist aan het schoonmaken waren. En we moesten zo erg dat Annemiek maar in het herentoilet ging tot grote verontwaardiging van de schoonmaker. Michel probeerde het hem uit te leggen maar hij wilde het niet begrijpen.

Nu werd het tijd om verder te gaan. We gingen op weg naar Sanctuario.Op een gegeven moment kwamen we via een smalle zandweg bij de ingang van een beschermd reservaat. Het was een nabootsing in het klein van het Atlantisch tropisch regenwoud.  
Volgens de gegevens zaten daar veel aapjes in de bomen maar we hebben er geen gezien. Ook diverse spinnen zouden hier rondlopen. Maar ik denk dat wij gewoon op een verkeerde tijd aanwezig waren.
  
De enige dieren die we gezien hebben waren zij! Ook moesten er op zo'n 30 meter afstand dolfijnen te zien zijn.
Toch was het de moeite waard en het is leuk aangelegd. De helft van deze bush-bush hebben we maar gezien. In het midden was een klein museum ingericht waar je je kon verfrissen met zuiver water.

Intussen werd het hoog tijd om af te reizen naar Pipa.

   In Pipa hebben we een kleine versnapering genomen, gewandeld in de stoffige en bijna onbegaanbare straatjes en het strand bezichtigd. Voor de Braziliaan is dit het meest bezochte strand maar ons bekoorde het niet.

Zo als aan alles komt een eind en om op tijd voor het diner in het hotel te zijn, zijn we via de (snelweg) rechtstreeks naar Natal afgereisd. Het was een mooi en overweldigende dag met Michel.

Vrijdag 19 september
Wij wilden een rustdag! Maar Michel kwam ons toch ophalen. Hij wilde ons de omgeving laten zien waar hij woonde, n.l. Ponta Negra. We hebben daar een winkelcentum bezocht en een lekker ijsje gegeten.
Ook heeft hij zijn woonhuis laten zien en bij de overbuurman hebben we zijn fabriekje, dat onderdelen en rolstoelen voor gehandicapten maakte, mogen bezichtigen.
 

Nadien hebben we over de boulevard geflaneerd. En op een terras wat gedronken. Heel gezellig!

WEBCAM Natal Ponte Negra: http://www.manary.com.br/en-us/praiaaovivo.asp


Zaterdag 20 september  Een lange rit naar João Pessoa.

 

Om 8.00 uur zijn we weer vertrokken naar:

JOÂO PESSOA (Tuinstad Joâo Pessoa)

De hoofdstad van de staat Paraiba is gesticht op 5 augustus 1585 en is daarmee de op twee na oudste stad in Brazilië.
Joâo Pessoa (600.000 inw.) is een ruim opgezette stad met veel pleinen en brede boulevards.
En vooral met veel groen in de vorm van parken, tuinen en kleurige beplanting.
Als gewoonlijk hebben we eerst de lokale markt bezocht. Net als op de andere bezochte markten stond hier ook alles open en bloot uitgestald. (zie bijgaande foto's)
 

Ook als gewoonlijk hebben we de eerste beste kerk in de omgeving bezocht.
Met het binnen gaan liep een oud dametje met ons mee. Even later sprak ze Annemiek en Michel aan. Hele verhalen had ze te vertellen. Uiteindelijk mankeerde ze van alles en had geen geld om medicijnen te kopen. Waar of niet waar, het was toch zielig.
De kerk was heel mooi ingericht. 

De parken
Een van de vele groene parken van de stad is het door landschapsarchitect Roberto Burle Marx ontworpen Parque Sôlon de Lucena midden in het centrum, met een meer, artistieke tuinen en hoge palmen.

Niet ver van het park liggen drie pleinen in elkaars verlengde: het Praça Toâo Pessoa, het Praça 1817 en het Praça Vidal Negreiros.
Op het eerstgenoemde plein, ook het plein van de paleizen genoemd, staan twee gebouwen die door de jezuieten zijn neergezet. Het Palacio da Redençâo was vroeger een oud jezuietenklooster en in het oude jezuietencollege huist het hooggerechtshof.
  Verder staat het gebouw van het staatsparlement aan dit plein.

In het midden staat een heel mooi standbeeld.  
Ook het schoenpoetsertje Philip, was hier aanwezig en wilde ook graag op de foto. Die andere twee hadden niets in de gaten.

Igreja de Sâo Francisco en Convento de Santo Antônio

Het complex van de Igreja de Sâo Francisco en het Convento de Santo Antônio zijn de voornaamste bouwwerken van de stad. Ze stammen uit de i6de, l7de eeuw.

De façade van de kerk, de Capela Dourada en de Capela da Ordem Terceiro de Sao Francisco zijn prachtige voorbeelden van barokke architectuur.

Dit barokke kerkcomplex is het historisch-architectonische pronkstuk van de stad. De bouwgeschiedenis van dit Centro Cultural de Sio Francisco begon in 1589, maar duurde bij elkaar ruim 190 jaar. Het klooster werd gedeeltelijk verbouwd als residentie voor de eerste bisschop van Paraiba te dienen.

Tegenwoordig is er het Museu de Arte Sacra e de Arte Popular ondergebracht.

De kerk maakt aan de buitenzijde veel indruk door de architectuur van de voorgevel. Binnenin vallen de plafondschilderingen met hun perspertivische werking in het oog - ze zijn geschilderd met natuurlijke pigmenten, gewonnen uit planten en vruchten. Bijzonder zijn ook de azulejos op de muren, en de Capela Dourada, de Gouden Kapel.
Dit alles hebben we niet kunnen bewonderen daar de kerk gesloten was en op een later tijdstip open zou gaan. Door tijdgebrek, er was nog een lange reis voor de boeg, zijn we ook later niet terug kunnen gaan. Michel vond dit heel jammer! Maar we wilden wel op tijd weer in het hotel zijn.

  Wilder en daardoor aantrekkelijker is het 2 km verderop gelegen Parque Arruda Câmara, in de volksmond Bica genoemd.
Hier is een kleine dieren tuin met zo'n 300 dieren, alles bij elkaar 60 soorten, waaronder tropische vogels, apen en krokodillen. Op zichzelf een leuke en mooie tuin, heel anders dan in Nederland.
 Nadat we wat gedronken hadden, liepen we terug naar de hoofdingang en de aapjes in de bomen volgden ons.
Nu nog een lange trip naar het hotel. Het was al donker toen we daar aankwamen.

Zondag 21 september
Een aangename rustdag. 'S avonds hebben Nelci en Michel met ons samen in het restaurant van hotel Vila do Mar gedineerd.
Zoals het in Brazilië de gewoonte is wordt de bestelling opgenomen, en een ander gerecht gebracht. Maar ja dat mag de pret niet drukken.
Het was gezellig om ook eens met de eega van onze reisleider kennis te maken. Heel leuk!

Op maandag 22 september zouden we pas laat vertrekken.
Zodoende hebben we nog heerlijk van het hotel en de zee kunnen genieten.
 Het personeel van de receptie en het restaurant waren zo behulpzaam. We konden tot het vertrek op de kamer blijven en we mochten ook nog in het restaurant dineren. Normaal is dat niet mogelijk! Onze hostess heeft het voor ons proberen te regelen maar kon dit niet voor elkaar krijgen. Op ons direkt verzoek aan het personeel was het allemaal mogelijk. Zo zie je maar weer dat je voor dergelijke zaken de georganiseerde reisleiding niet nodig hebt.
Nog een laatste blik op het mooie hotel.


We werden stipt op tijd met de bus opgehaald.
Op de luchthaven van Natal hadden we wat problemen met het inchecken. We hadden n.l. plaatsen gereserveerd, maar we moesten in een lagere klasse gaan zitten en de bagage was voor die plaatsen te zwaar. Dus we moesten bijbetalen. Gelukkig was Michel op de luchthaven en die heeft geregeld dat we het zogenaamde overgewicht niet hoefden te betalen. De hostesses van de reisorganisatie waren nergens meer te bekennen.
In het vliegtuig hebben we toch nog plaatsen kunnen krijgen in de klasse waarvoor we geboekt hadden al waren het niet onze gereserveerde plaatsen. De stewardess was zeer behulpzaam en gaf ons gelijk.
 Na 7 uur vliegen dus op  dinsdag 23 september kwamen we op Schiphol weer aan.

Onze dank gaat uit naar, vooral in de eerste plaats Michel Burgess van Eco Aventura en het personeel van hotel Vila Do Mar.
Aan hen hebben wij te danken dat deze vakantie iets bijzonders is geworden!


Beste lezer of lezeres

Heeft u interesse in ook zo'n heerlijke warme maar door de zeewind aangename omgeving, met volgens NASA de schoonste lucht van Zuid-Amerika. Dan kunnen wij u aanraden om te vliegen met Arke Fly, verblijf in Hotel Vila Do Mar in Natal en als Nederlandse operater ter plaatse Michel Burgess (Eco Aventura).
Deze laatste is te vinden op deze website. http://www.natal-ecoaventura.com/index.php
Voor meer informatie via ons e-mail adres: pandanl01@p-and-a.nl